Yedi Tepeli Kedi Gezegeni'nde gücün kaba kuvvetle değil, kusursuz bir mırıltıyla inşa edildiği, tarihin en zarif illüzyonu yaşanıyordu.

Gezegenin tek hakimi olan Ulu Pati, uzun yıllar süren iktidarını yalnızca pençelerini göstererek ayakta tutmuyordu; zira o, ormanın en zeki ve kitle psikolojisini en iyi okuyan figürüydü. Sistemin asıl sırrı, muhalif kedileri kafeslere kapatmaktan ziyade, gezegenin en iri, en tüylü ve en tok Semiz Kedilerini kendi kurduğu düzene inandırmasında yatıyordu. Ulu Pati, bu elit gruba şahane bir hikaye anlattı: "Eğer bütün ipleri bana bırakmazsanız, köpekler vadimizi işgal eder, süt pınarlarımız kurur. İstikrar, sadece benim gölgemdedir."

Ortada öyle kusursuz bir dolandırıcılık vardı ki, tırmalama tahtalarını, avlanma bölgelerini ve kural koyma haklarını Ulu Pati'ye devreden Semiz Kediler, bunu sırf kendi ayrıcalıklarını korumak için rasyonel bir tercih olarak görüyordu. Eldeki mamayı kaybetme korkusu, onları bu tek sesli düzenin gönüllü rehineleri haline getirmişti. Aşağı mahallelerdeki sıska sokak kedileri ise süt pınarlarının aslında çoktan kurutulduğunu, büyük ağaçların içten içe çürüdüğünü görüyor ama bu devasa illüzyon makinesine müdahale edemiyorlardı; zira çaresiz miyavlamaları, iktidarın devasa mırıltı korosu tarafından anında bastırılıyordu.

Sonra, kaçınılmaz olan gerçekleşti ve Ulu Pati'nin dokuzuncu canı da tükendi.

O güne dek her şeyin tek bir bedenin varlığına bağlandığı, hiçbir kurumun ve kuralın ayakta kalmadığı o devasa imparatorluk, kurucu figürün gidişiyle birlikte korkunç bir gürültüyle çöktü. Ortaya çıkan devasa güç boşluğu, gezegeni eşi benzeri görülmemiş bir kaosa sürükledi.

Ancak işin en trajik kısmı, enkazın altında kalan gezegenin yazacağı yeni tarihti. O büyük yıkım gerçekleştiğinde, hiçbir kedi çıkıp da "Bu ormanın kökünü, yıllar süren tek pati düzeni kurutmuştu" demedi. Aksine, herkes faturayı Ulu Pati'nin koltuğuna oturan deneyimsiz varislere ve dışarıdaki köpeklere kesti. "O varken hepimiz bir arada duruyorduk, ondan sonrakiler koca gezegeni yönetemedi" efsanesi dilden dile yayıldı. Çöküşün temellerini atan o kusursuz illüzyonun mimarı, bizzat o çöküşün ardından gezegenin en büyük ve dokunulmaz mitine dönüştü.

Günün sonunda Semiz Kediler gizli zulalarındaki mamalarla hayatlarına konfor içinde devam ederken, bu devasa yıkımın bütün bedelini, en başından beri hiçbir şeye karar veremeyen o sıska sokak kedileri ödedi.